Griepvirus

DELEN

Wat te doen

Het spook van de griepvirus waart rond in de wereld. We weten allemaal dat vaccinatie tegen algemene griep helpt maar niet tegen een nieuw, specifiek virus zoals dit vogelgriepvirus. Veel antivirale middelen zijn effectief bewezen als virusremmers, maar of het voldoende is om de H5N1 te remmen moet nog blijken. Groot probleem blijft de resistentie, die reeds is waargenomen. Griep is een belangrijke ziekte die zich kenmerkt door het gemak waarmee hij zich verspreid, zijn korte incubatietijd, zijn mogelijkheid om zich snel te veranderen, het aantal dodelijke gevallen, het maatschappelijke productiviteitsverlies, en de mogelijkheid van ernstige complicaties. De griep kan fataal zijn voor specifieke groepen zoals heel jonge kinderen, bejaarden en  patiënten met een verzwakt immuunsysteem. Het griepvirus treft de mens al sinds de oudheid. Vanuit dat grijze verleden stamt ook de naam influenza, omdat astrologen griepepidemieën toeschreven aan de invloed van de sterren. En zolang er griep bestaat, probeert de mens zich ertegen te wapenen. Onlangs werd de waarde van een oude remedie in een nieuw wetenschappelijk onderzoek bewezen. Op 18 januari 2006 werden de resultaten van dit onderzoek in Londen gepresenteerd. De presentatie van dit onderzoek werd ingeleid door prof. C.Hannoun.

De meeste griepepidemieën worden veroorzaakt door het type A-influenza-virus. Het aantal doden tussen 1972 en 1995 wordt wereldwijd geschat op ongeveer 25 > 150 per 10.000.  Prof. C. Hannoun, PhD., Emeritus van het Pasteur Instituut, gaf tijdens deze persconferentie ook uitvoerig inzicht in wat een griepvirus nu precies doet.  Griep is een acute ziekte. Het griepvirus is een orthomyxovirus dat zich kenmerkt door specifieke ademhalingsproblemen en een plotseling begin van koorts, hoofdpijn, spierpijn, pijnlijke keel en niet-productieve hoest. De ziekte beperkt zich gewoonlijk tot symptomen die gedurende 5 – 7 dagen voorkomen.  In Groot Brittannië lag het sterftecijfers dat aan griep was toe te schrijven in de winterperiode gedurende het laatste decennium tussen de 25.000 en 48.000. Tijdens een pandemie zoals die van 1918, 1957 en 1968 stijgt het sterftecijfer aanzienlijk. Zo heeft de Spaanse griep in 1918 wereldwijd meer dan 20 miljoen mensen gedood. Pandemieën zijn zeer wijd verbreide epidemieën, die in meerdere landen gelijktijdig heersen. Bijvoorbeeld de Spaanse griep en de zwarte dood. Een hedendaags voorbeeld is AIDS.

Pas in 1933 werd het griepvirus voor het eerst bij mensen geïsoleerd. Momenteel zijn er drie virustypen bekend: A, B, en C. Het type A-virus is over het algemeen verantwoordelijk voor de grote epidemieën. Omdat virussen, in tegenstelling tot bacteriën, zichzelf niet kunnen vermenigvuldigen, moeten zij levende cellen binnendringen om zich te reproduceren. De oppervlakte van de viruscel zit vol proteïnepennen met hemagglutinine en neuraminidase (hemagglutinine is een antigenische glycoproteïne die aan de oppervlakte van het griepvirus wordt gevonden en er de oorzaak van is dat het zich kan binden aan een cel en neuraminidasefactor is een proteïne die de N-vaccinstam bepaalt). De hemagglutininepennen aan de oppervlakte van de cellen laten nu deze griepvirussen door. Hierdoor kunnen duizenden nieuwe virusdeeltjes worden vrijgegeven en kan de besmetting zich verspreiden. Het antivirale effect van sambucol, dat in de gepresenteerde laboratoriumstudies werd gebruikt, bestond eruit dat de cellen zich beschermden tegen dit binnendringen van het virus in de cel. Inentingen met verzwakte virussen of met griep-specifieke antivirale medicijnen zoals amantadine, rimantadine, zanamivir en oseltamivir worden overal gebruikt. Het inenten van de risicogroepen voor ieder griepseizoen is zeker efficiënt en wordt meestal gebruikt om het effect van de griep te verminderen. Belangrijk is vooral dat er binnen 48 uur van de ziekteverschijnselen behandeld wordt. Het virus dat momenteel als de vogelgriep bekend staat en de naam H5N1 heeft is van een ander kaliber. Het gevaar is dat dit virus muteert met het normale griepvirus. Wanneer dat gebeurt is er sprake van een ernstige pandemie. Volgens professor Hannoun zal het bestrijden daarvan veel te veel tijd vergen om het effectief te kunnen doen. Je praat over infrastructuren en distributieproblemen, maar ook productieproblemen die niet in een maand opgelost kunnen worden. Met andere woorden: er zullen bij een uitbraak altijd miljoenen mensen sterven.

Hierna kwam dr. Madeleine Mumcuoglu aan het woord, over een aanvullend, maar zeker waardevol alternatief:

Sambucol is bijvoorbeeld een 100% natuurlijk, vloeibaar, gepatenteerd preparaat op basis van gestandaardiseerd vlierbessenextract. De vlierbes staat van oudsher al bekend als weerstandsverhoger en als remedie tegen griep, keelpijn, hoesten, verkoudheid en andere virale aandoeningen. Het bevordert daarnaast onder andere de natuurlijke transpiratie. Dr. Madeleine Mumcuoglu, een Israëlische virologe, heeft de effectiviteit van Sambucol  bewezen door een dubbelblind onderzoek tijdens een griepepidemie in Israël in de winter van 1993. Sambucol is werkzaam gebleken in het bestrijden van verschillende griepvirussen. Een andere studie werd gedaan in Israël onder 10 chimpansees, verdeeld in een experimentele groep en een controlegroep. De eerste groep kreeg iedere dag 10ml Sambucol gedurende zes maanden. De controlegroep kreeg suiker. Bij griepachtige verschijnselen werd de dosering verhoogd. Uiteindelijk had de controlegroep drie keer zoveel kans om griep te ontwikkelen. Zowel profylactisch als tijdens de griep bleek het effectief te zijn (International Zoo news, Vol 46, no 1, 1999). Er is een andere studie uitgevoerd bij zestig mensen in Noorwegen die gedurende nog minder dan 48 uur griepachtige symptomen hadden. Mensen kregen viermaal daags 15 ml vlierbessenextract of viermaal daags een placebo gedurende vijf dagen. De groep die het vlierbessenextract had gekregen was gemiddeld vier dagen eerder hersteld. Behalve deze twee studies waren er geen andere gekwalificeerde studies te vinden betreffende natuurlijke middelen tegen griepvirussen (Zakay-Rones Z J Int Med Res. 2004 Mar-Apr;32(2):132-40).
Nieuw is nu het onderzoek dat in Londen is gepresenteerd. Dit nieuwe onderzoek dat door Retroscreen Virology is uitgevoerd heeft aangetoond dat Sambucol, een gepatenteerde formule, het griepvirus kan bestrijden.

Laboratoriumproeven in het gerenommeerde onderzoeksinstituut Retroscreen Virology Ltd, verbonden aan de Universiteit van Londen, hebben aangetoond dat het voor minstens 99% effectief blijkt te zijn: Sambucol was effectief bij het neutraliseren van de besmettelijkheid van griep in celculturen. Dr. Madeleine Mumcuoglu, de ontwikkelaar van deze unieke formule, blijft doorgaan met het onderzoek.

Een veelbelovend resultaat dus, wat niet wil zeggen dat de vlierbes al is erkend door de gevestigde medische wetenschap. In het Journal of Alternative and Complementary Medicine meldden enkele grieponderzoekers uit Panama in 1995 al overeenkomstige resultaten. In 1986 erkende de Duitse overheid middelen op basis van vlier als veilig en werkzaam tegen verkoudheid. In de Verenigde Staten gold de vlierbes in het verleden al eens als een officieel geneesmiddel – opgenomen in de U.S. Pharmacopoeia – totdat de bes samen met andere kruidenmiddelen in 1890 werd geschrapt. Natuurgenezers gebruiken de vlierbes inwendig als bloedzuiveraar en uitwendig tegen eczeem en ontstekingen. Het belang van dit onderzoek is dat nu duidelijk geworden is dat de vlier het griepvirus daadwerkelijk bestrijdt. Hoewel het geheim niet verklapt wordt  moeten we het zoeken in de richting van de RIPs (Ribosome Inactivating Proteins) en de lectines die zich hechten op de penachtige eiwitmantels van de virussen, waardoor deze de cellen niet kunnen binnendringen. Zo wordt in het laboratorium aan de Rutgers University Dept. of Plant Pathology het mechanisme onderzocht waardoor de ribosome inactivating proteins (RIPs) bepaalde cellulaire activiteiten buiten werking stellen en virale besmetting, met inbegrip van HIV, remmen. (http://lifesci.rutgers.edu/~molbiosci/Professors/tumer.html)

Historische achtergrond

Voordat u enthousiast het bos in rent om de bes te gaan plukken één waarschuwing: de bast, bladeren en ongekookte vruchten van de vlier zijn giftig. Vanuit de biologische markt is er steeds meer belangstelling voor de vlierbes. Wrâldfrucht is een coöperatie van verschillende biologische telers die minder bekende vruchten aanplanten. Zo is er in het noorden van Friesland en met name rond Buitenpost een biologische vlierbessenteelt ontstaan waar verschillende telers van Wrâldfrucht hun steentje aan bijdragen.

Bij natuurgenezers is het bekend dat met name de bessen invertsuiker, fruitzuren, tannines, Vitamine A, C en P, anthocyaan-pigmenten en sporen etherische olie bevatten. De bloesems zijn naast de bessen zeker ook uiterst waardevol in de behandeling van verkoudheden, virusinfecties van de luchtwegen gepaard gaande met koorts en griep. Dus ook de bloesem wordt van oudsher gebruikt voor allerlei aandoeningen van de bovenste luchtwegen die gepaard gaan met verhoogde slijm- en vochtafscheiding. Zo kan ook bij hooikoorts en sinusitis vlierbloesem goed worden toegepast, en ook bij gehoorsvermindering tijdens verkoudheden bewijst het zijn diensten (die lastige ‘stoppen in je oren’ bij verkoudheid).

De Latijnse naam ‘Sambucus’ is afgeleid van het Grieks ‘sambuke’, dat fluit betekent. Men maakte van oudsher fluitjes uit de jonge twijgen. Sambuca betekent ‘driehoekige harp’, een instrument dat werd gemaakt van vlierhout. In het Italiaans bestaat nog het woord ‘sampognia’ waarmee een fluitje uit vlierhout wordt bedoeld. Het Nederlandse ‘vlier’ stamt af van het Middel-Nederlandse ‘vlieder’ of van ‘vedel’, ook een muziekinstrument. De vlier kent verschillende benamingen afhankelijk van het land van herkomst (Engels: elder; Duits: Hollunder en Frans: sureau). Het Duitse Hollunder heeft misschien een verband met Vrouw Holle. Het Engels Elder (dat ook verband houd met Lady Ellhorn) zou dezelfde stam hebben als het Angelsaksische ‘Ellaern’ of ‘Aeld’, dat ‘vuur’ of ‘aansteker’ betekent, omdat de holle twijgen gebruikt werden om een vuur aan te maken. Nederlandse volksnamen voor de vlier zijn Vlierder, buizerhout en klokbushout. De kruidvlier wordt wel lage vlier, dwergvlier of wilde vlier genoemd.

De vlier wordt al sinds de oudheid als een uiterst waardevolle struik beschouwd. In Zwitserland heeft men in nederzettingen, daterend uit het stenen tijdperk, vlierpitten gevonden in zodanige hoeveelheden dat dit er op wijst dat de bessen als voedsel werden gebruikt. Voor de Germanen was de vlier een heilige struik gewijd aan Thor. De vlier bood bescherming tegen boze geesten, door die naar zich toe te trekken. Je mocht daarom niet zomaar een vlier omhakken, doch moest altijd eerst je respect betonen. Begin 20e eeuw werd in sommige gebieden nog gezegd: “Voor de vlier moet je je hoed afnemen” – waarmee nog iets van dat oude respect duidelijk wordt. Ook het snoeisel werd niet verbrand, maar op de grond gelegd zodat de erin aanwezige geesten stilletjes de grond in konden kruipen. Wie zich onzeker voelde zocht een oude vlierstruik op. Je pakte die dan goed vast en concentreerde je, en na een tijdje voelde je je zelfvertrouwen terugkomen. Bij elke woning werd een vlierstruik geplant, en Vrouw Holle, Vrouw Ellhorn of Hyldemoer die er in woonde, zorgde dan voor het gezin dat er woonde. Aangeplant op de binnenplaats van bepaalde Israëlische synagogen vervulde hij een rituele rol.  Vrouw Holle is overigens een andere benaming voor de Germaanse godin Hel, de koningin van de onderwereld, die ook een taak had in het begeleiden van de geesten van de overledenen naar het schaduwland. Deze associatie van de vlier en haar hoedster bestond overigens niet alleen bij de Germanen. Ook voor de Kelten had de vlier een betekenis als verbinding met de onderwereld, en nog lang werd door doodgravers een takje vlierbloesem op hun hoed gestoken als ze ergens een overledene gingen ophalen. Ook de zwepen, gebruikt door de koetsiers van de rouwkoetsen hadden een vlierhouten handvat. Een zweep om vee op te drijven werd daarentegen nooit van vlierhout gemaakt. De associatie van vlier met de dood bestond trouwens al veel langer. Zowel in de oude als in de nieuwe steentijd werden pijlpunten gemaakt in de vorm van een vlierblad, en in oude begraafplaatsen vindt men soms openingen in de vorm van een vlierblad tussen twee kamers. Lange tijd werden er vliertwijgjes begraven met de doden om hen te beschermen tegen kwade geesten, en ook na de kerstening kregen overledenen vaak een kruisje uit vliertakken mee.

Contra indicaties

De bessen bevatten cyanogene kleurstoffen die blauwzuurvergiftiging kunnen geven. Dit geldt alleen wanneer je er echt veel van eet of drinkt en wanneer het niet gekookt is. Vlierbessen kunnen eventueel een interactie aangaan met stoffen als calcium, magnesium en zink. Dus gebruik ze niet naast voedingssupplementen.

DELEN