Bipolaire stoornis

DELEN

Stel je een gezin voor in een klein plaatsje in Groningen, een gezin met een tragische geschiedenis van geestelijke ziekte. Debora is de moeder, en is emotioneel zeer onstabiel, maar haar man Anthony geeft toch veel om haar. Ondanks dat haar onvoorspelbare gedrag veel problemen en kosten met zich meebrengt, werkt hij heel hard om zijn gezin bij elkaar te houden. Alsof deze scène nog niet tragisch genoeg is, pleegt Debora zelfmoord na een periode van vooral grillig gedrag. Maar dat is niet het einde van het verhaal.

Deze familiegeschiedenis gaat verder met Ellen, de dochter van Debora en Anthony, aan wie de psychische aandoening is doorgegeven. Ellen is getrouwd op haar achttiende, en haar grillige gedrag brengt haar kinderen in gevaar, waardoor ze uit huis wordt gehaald en in veiligheid wordt gebracht. Ze wordt wekenlang opgenomen in het ziekenhuis en gedwongen om een waslijst aan octrooi-medicijnen in te nemen, die haar gedrag en hallucinaties onder controle moeten houden, maar haar zintuigen saai en lusteloos maken, onverschillig, en ongelooflijk vermoeid. Ze ervaart ook de significante gewichtstoename die vaak geassocieerd wordt met ‘anti-psychotische medicatie’. Maar zoals ook haar vader deed voor haar moeder, neemt haar man, die dol op haar is, haar mee naar huis en zorgt voor haar. Om de zaak nog erger te maken: enkele maanden na de begrafenis van Debora merkt Anthony dat hun dertienjarige zoon Jim ook duidelijke tekenen laat zien van deze familieziekte. Depressie, woede en manie volgen elkaar snel op. Net als bij zijn zus, wordt bij Jim de diagnose ‘bipolaire stoornis’ vastgesteld, en krijgt ook hij zijn eigen lijst van gepatenteerde medicijnen. Anthony verloor zijn vrouw aan deze ziekte, en ziet nu twee van zijn kinderen ook geplaagd worden door deze aandoening. Hij komt voor de verschrikkelijke keuze te staan tussen levensbedreigende emotionele schommelingen enerzijds en een toekomst zonder enige emotie anderzijds. Anthony besluit dat het genoeg is, en beloofd zichzelf dat hij een beter antwoord gaat vinden.

Een belangrijk gevaar van psychotrope medicijnen is dat ze het subtiele proces in de hersenen, dat noodzakelijk is voor het in stand houden van biologische functies, kunnen verstoren. Dit risico kan niet overschat worden. De documentaire geeft enkele onthutsende statistieken die worden toegeschreven aan psychiatrische medicijnen in Amerika: gemiddeld 700.000 ongunstige reacties per jaar en 42.000 sterfgevallen per jaar!

Hoe kunnen in hemelsnaam meer dan 40.000 sterfgevallen per jaar als gevolg van medicijngebruik door de vingers worden gezien? Medicijnen die bijna net zo makkelijk worden uitgedeeld als snoepjes? Zelfs als iemand een ernstig psychiatrisch probleem heeft, zoals bijvoorbeeld PTTS*, is onderdrukking ervan met medicijnen riskant, vooral als er meerdere medicijnen tegelijk worden gebruikt.

 Gedurende de daarop volgende maanden leest Anthony medische boeken, bezoekt diverse Universiteitsbibliotheken en brengt uren en uren door op het internet. Maar uiteindelijk vindt hij het antwoord in zijn kerk, op de gang. Daar spreekt hij Dave aan, een voormalige biologieleraar van zijn middelbare school, die nu werkt in de varkensvoedingsindustrie. Misschien denkt u ‘wat heeft dat nu weer met een bipolaire stoornis mee te maken?’, maar dat ging als volgt. Anthony beschreef de symptomen van zijn kinderen aan Dave, die vervolgens opmerkte: “Die symptomen komen zo goed als overeen met wat bij varkens bekend staat als staartbijtgedragsyndroom.” Toen vertelde Dave over een formule die hij had ontwikkeld om dit probleem bij varkens op te lossen. Het was een combinatie van mineralen in de juiste verhoudingen. Dat klonk veilig genoeg voor Anthony, dus hij besloot dit uit te proberen bij zijn kinderen. Het hielp echter niet, behalve misschien dat ze een beetje beter sliepen.

Maar Dave en Anthony gaven niet op, ze bleven doorgaan op de formule. Ze vormden ook de Synergy Group of Canada. Ze probeerden de volgende versie eerst op Jim uit. Deze keer werkte het wel: Jims gedrag normaliseerde, en met behulp van deze nieuwe formule was Jim in staat om zich binnen een paar dagen te ontdoen van al zijn medicijnen! Door het zien van dit succes bij zijn zoon werd deze ‘varkenspilformule’ nog verder verbeterd, en Anthony was ervan overtuigd dat het ook bij Ellen zou werken. Hij probeerde het bij haar uit, en binnen drie dagen voelde ze zich zowel geestelijk als lichamelijk goed, waarna ze zijn overeengekomen, na veel discussie, dat ze met vier van de vijf voorgeschreven ‘geestelijke gezondheidsmedicijnen’ zou stoppen (Haldol, Rivotril, Ativan, Cogentin) en alleen verder ging met één middel (Epival) tot ze ervan overtuigd was dat ze stabiel was.

Op een dag, het was toen eind van maart, nam zij voor het laatst haar voorgeschreven medicatie in. Met behulp van de ‘varkenpillen’ zijn zowel Jim als Ellen definitief af van deze medicatie en gaat het goed. Het herstellen van deze twee jonge mensen bleef niet onopgemerkt. Via mond-tot-mond-reclame begon het zich te verspreiden. Andere families gingen vragen om deze ‘varkenspillen’, voor familieleden die ook worstelden met bipolaire en ander psychische stoornissen, al was het maar om het uit te proberen. En het werkte bij de meeste van hen ook. Er waren natuurlijk ups en downs, maar deze tegenslagen waren meestal te wijten aan veranderingen in het ruwe materiaal van de grondstoffen. Maar Dave en Anthony waren in staat om deze problemen te verhelpen, en in 2001 werd de formule voor eens en voor altijd gestabiliseerd.

Rond dezelfde tijd hoorde een zeer bekende neuroloog, dr. Bryan Kolb, van enkele van zijn patiënten over hoeveel ze waren verbeterd als gevolg van deze varkenspillen. In plaats van hun verhalen als fantasie of placebo te verklaren deed dr. Kolb iets zeer bewonderenswaardigs en ongebruikelijks voor een conventioneel opgeleide arts. Hij luisterde, en besloot toen om deze claims voor zichzelf te onderzoeken. Door wat hij ontdekte raakte hij zeer onder de indruk, genoeg om het nieuws te delen met dr. Bonnie Kaplan, een psycholoog en onderzoeker van gedragswetenschappen aan de Universiteit van Calgary. Dr. Kaplan was niet overtuigd, en bood dr. Kolb alleen aan om te helpen met het verzamelen van gegevens. Maar een paar maanden later, toen dr. Kolb alle formulieren naar dr.Kaplan had verstuurd, nam ze de tijd om deze te lezen. Wat ze zag verraste haar, en ze vroeg om een ontmoeting met Dave en Anthony.

Onder de indruk van deze ontmoeting, en door de gegevens van dr Kolb, plus een reeks van ‘succesverhalen’ van locale gebruikers van de stabiele formule, begon dr. Kaplan met de uitvoering van haar eigen vooronderzoek met deze varkenspillen en het effect bij volwassenen. Ze ontdekte dat tachtig procent van de deelnemers in haar niet-gecontroleerde studie een significante vermindering van symptomen vertoonde, en de helft daarvan (veertig procent van alle cliënten) waren in staat om binnen zes weken met hun reguliere medicatie te stoppen. Het was indrukwekkend genoeg voor de overheid om dr. Kaplan financiering te verstrekken voor de eerste placebo-gecontroleerde test. Tijdens de uitvoering van deze test reisden dr. Kaplan, Anthony en Dave naar Boston om hun gegevens te presenteren aan diverse psychiaters, waaronder dr. Charles Popper, een specialist in psychofarmacologie van de Harvard Medical School. Dr. Popper vond het uiteraard belachelijke beweringen.

Anthony en Dave vertelden hem dat 3.000 mensen die met een bipolaire stoornis waren gediagnosticeerd supplement hadden genomen, en dat 80% van hen significante positieve resultaten had. Hoewel hij het niet hardop zij, ging dr. Popper van de veronderstelling uit dat hun claims natuurlijk nep waren, want hij was zich goed bewust van het feit dat er zelfs op de ‘standaardbehandeling’ voor bipolaire stoornissen, een hoge dosis lithium, slechts 65-70% respons was. Het tweede argument vond dr. Popper nog belachelijker dan het eerste. Ze zeiden dat de reguliere medicatie leek te interfereren met de respons op de supplementen, en dat bij bipolaire patiënten die geen reguliere medicatie en/of hoge dosis lithium kregen je binnen vijf dagen klinische verbetering zag. Volgens dr. Poppers eigen ervaringen werkt niets in de psychiatrie zo snel. Maar hij vond het derde argument het meest absurd. Anthony en Dave zeiden dat wanneer zij het supplement gaven aan personen die al reguliere medicatie en/of hoge dosis lithium gebruikten, het effect van deze medicijnen zo versterkt werd dat zij juist hiervan ziek werden en gedwongen werden om hun dosis te verlagen of zelfs volledig te stoppen. Vervolgens vertrok dr. Popper. Maar voordat hij vertrok, gaven Anthony en Dave hem een fles van het supplement, dat hij vriendelijk, maar met tegenzin aanvaardde. Toen hij terugkwam op zijn kantoor, verborg hij de fles, zodat niemand hem kon zien.

Toen gebeurde er iets toevalligs, zoiets waarbij je je afvraagt ​​of ‘toeval’ wel echt het juiste woord is. Diezelfde dag kreeg dr. Popper namelijk een telefoontje van een collega wiens tienjarige zoontje een bipolaire stoornis had met onhoudbare dagelijks driftbuien. Hij zag de jongen nog dezelfde dag, deed een voorlopige evaluatie, en vroeg de familie om een week later terug te komen voor de uitslag, zodat hij absoluut zeker was van het probleem. Maar de ouders van de jongen waren ervaren professionals (een psychiater en een maatschappelijk werker) en waren zeker van de diagnose. En ze wilden alleen maar dat hun zoon zo snel mogelijk geholpen zou worden. Ze smeekten dr. Popper om iets te doen. Hij aarzelde medicatie voor te schrijven op basis van één ontmoeting, vooral omdat dat gevolgen zou hebben voor de rest van de jongen zijn leven. Bovendien zouden door de medicatie de symptomen veranderen en hiermee een concrete diagnose onwaarschijnlijk maken. Toen bedacht hij de fles supplementen die hij zojuist had gekregen. Hoewel hij natuurlijk geloofde dat de beweringen belachelijk waren, dacht hij ook dat het waarschijnlijk geen kwaad zou kunnen. Het zou de ouders van de jongen voor nu een beter gevoel geven en hij had dan nog een week om de juiste diagnose te kunnen stellen. Hij vertelde de ouders over het supplement en vertelde ook over zijn twijfels over de effecten. Ze luisterden, en besloten om het toch te proberen voor hun zoon.

Dr. Popper gaf ze de fles met supplementen, maar was er van overtuigd dat de jongen binnen een week terug zou zijn. Vier dagen later belde de vader van de jongen op om te zeggen dat zijn zoons driftbuien waren verdwenen. Dus niet alleen maar beter, maar echt verdwenen. Dr. Popper dacht aan het een placebo-effect zijn, en dacht dat dit wel zou verdwijnen. Drie dagen later, dus een week na de start, zag hij de jongen voor de evaluatie en zag dat de jongen inderdaad driftbui-vrij was, warm, attent, en welbespraakt. Maar hij had nog steeds het idee dat het een placebo-effect was. Maar na twee weken was er nog niets veranderd: de jongen was volledig opgeknapt. Zijn ouders bestelden nog een fles van de varkenssupplementen. Helaas kwam de tweede fles niet op tijd. En letterlijk achtenveertig uur nadat de inhoud van de eerste fles op was, keerden de symptomen bij de jongen weer terug, en zelfs zo erg als het nooit eerder was geweest. Hierdoor kwam bij dr. Popper de gedachte op dat het herstel misschien toch geen placebo-effect was. Hij bekeek de ingrediëntenlijst van de fles nog eens goed, en ging naar een winkel om zo precies mogelijk de ingrediënten te kopen. Hij was slechts in staat om achtentwintig van de zesendertig ingrediënten te vinden, en de verhoudingen waren natuurlijk niet gelijk, maar hij gaf het aan de ouders van de jongen. De jongen verbeterde wel, maar niet zo dramatisch. Gedurende een lange tijd gebruikte de jongen de vervangende formule. Zijn beide ouders en zijn leraren op school zeiden dat hij ongeveer voor zestig procent beter was. Ten slotte kwam het echte supplement uit Canada. Vier dagen later was hij voor honderd procent opgeknapt.

In Canada was dr. Kaplan ondertussen bijna klaar met haar placebo-gecontroleerde studie. Ze publiceerde alvast de positieve resultaten van haar voorlopige studie in het Journal of Clinical Psychiatry, waarin dr. Popper ook zijn resultaten publiceerde over zijn eigen voorbereidende werkzaamheden. In hetzelfde nummer van hetzelfde tijdschrift. Dr. Popper had de varkenspillen ook uitgeprobeerd bij tweeëntwintig andere bipolaire patiënten (tien volwassenen, negen jongeren, en drie kinderen). Bij negentien van hen was een positieve uitslag, dat is 86%. En van de vijftien patiënten die behandeld werden met reguliere medicatie en/of lithium, waren er elf (73%) in staat om geleidelijk te stoppen met hun medicijnen, en beleven daarbij stabiel.

Toch hebben de Canadese gezondheidsautoriteiten geprobeerd om deze enorme doorbraak te stoppen. Je zou denken dat de Canadese versie van de Gezondheidsraad geïnteresseerd zou zijn. Dat ze enthousiast zouden zijn over het feit dat de voorbereidende studies van de Universiteit van Calgary en de Harvard Medical School mogelijkheden toonden om een veilig voedingssupplement op de markt te brengen, met aanmerkelijk betere resultaten bij bipolaire ziekte. Je zou denken dat deze veelbelovende resultaten hen zou aanmoedigen om aanvullende financiering voor onderzoek te bieden.

Maar als trouwe lezer van Beyond Medicine weet u wel beter. Ironisch genoeg is het de Gezondheidsraad, die net als bij ons belast is met de bescherming van de volksgezondheid, maar dan in Canada, die de placebo-gecontroleerde studie van dr. Kaplan stil legt! De raad toverde een Canadese wet te voorschijn die bepaalt dat ziekten, gecategoriseerd als o.a. multiple sclerose, de ziekte van Parkinson, impotentie, astma, depressie en bipolaire stoornis, alleen behandeld mogen worden met medicijnen! Omdat dit in hun macht ligt, weigerden ze om vrijstelling te verlenen aan dit onderzoek. Tevens gaven ze Anthony en Dave te kennen om te stoppen met de verkoop van deze varkenspillen. Later hebben ze ook nog alles van hun bedrijf in beslag genomen; dozen en dozen papier, confiscatie van computers en bestanden. Sindsdien wordt het in de Verenigde Staten gemaakt. Maar de Canadezen mag dat niet baten: de Canadese douane-expediteurs zijn verplicht alle zendingen die over de grens komen vanuit de Verenigde Staten in beslag te nemen.

Het gevolg was dat familieleden en vrienden van de duizenden mensen die opluchting en hoop hadden gevonden door het innemen van de ‘varkenspillen’ gingen doen wat vrijheidslievende mensen over de hele wereld altijd hebben gedaan wanneer de overheid je onderdrukt: ze werden smokkelaars. Maar smokkelen is natuurlijk geen oplossing voor de lange termijn. Anthony en Dave moesten helemaal opnieuw beginnen met hun politieke strijd. Wat is het vonnis? Er werden getuigenissen van agenten van de regering en van patiënten opgeroepen. Maar de belangrijkste getuige was dr. Charles Popper van Harvard. Zijn geloofsbrieven zijn onberispelijk. Hij is niet alleen een praktiserend psychiater, maar doceert andere psychiaters, en is schrijver van vele boeken en artikelen in kranten. Mede door zijn positieve getuigenis zijn Anthony en Dave niet schuldig bevonden en uiteindelijk toch vrij gesproken.

http://www.truehope.com/default.aspx

Database analysis of children and adolescents with Bipolar Disorder consuming a micronutrient formula Julia J Rucklidge1*†, Dermot Gately2†, Bonnie J Kaplan3†Rucklidge et al. BMC Psychiatry 2010, 10:74

DELEN