DELEN
Lyme wordt verkeerd benaderd

Cistus incanus oplossing voor Lyme en biofilm

Nieuwe therapeutische opties zijn dringend nodig om de wereldwijde behandeling van virusinfecties te verbeteren. Dit werd duidelijk op de jaarvergadering van 20-23 januari 2016 in het World Economic Forum in Davos, Zwitserland. Hier kwamen het bedrijfsleven en de politieke leiders bij elkaar om te debatteren over de belangrijkste uitdagingen van de wereld, van de klimaatverandering tot de stijgende rente en de oorlog in Syrië. Wat onderbelicht is gebeleven in de pers, maar wel een top agendapunt was, is de crisis waarmee de moderne geneeskunde momenteel geconfronteerd wordt in de vorm van resistente infecties. Infectieziekten worden veroorzaakt door bacteriën, virussen, parasieten of schimmels die wij in ons lichaam hebben of krijgen. Eenmaal binnen, kunnen ze schade aanrichten door het genereren van reacties van ons eigen immuunsysteem, dat collaterale schade veroorzaakt terwijl het probeert zich te ontdoen van de infectie. In de afgelopen 70 jaar hebben we ontdekt dat geneesmiddelen de immuunrespons van ons lichaam tegen infecties kunnen vergroten. Antibiotica doodt bijvoorbeeld in de meeste gevallen de bacteriën, of stopt het groeien hiervan. Maar er komen steeds meer resistente bacteriën die niet kunnen worden gedood door dat antibioticum. Dus voor de duidelijkheid: het is de infectieuze soort die resistent is tegen het geneesmiddel, niet de patiënt. Er zijn al stammen van tuberculose die resistent zijn tegen de meeste medicijnen die we hebben. Zonder werkende medicamenteuze behandelingen doodt tbc ongeveer 45% van alle patiënten en vrijwel iedereen die hiv-positief is. Gonorroe, een seksueel overdraagbare aandoening, werd vroeger behandeld met penicilline. Maar zoals recente uitbraken in het Verenigd Koninkrijk laten zien is dat de behandeling tegen deze bacteriën minder effectief worden. Onbehandelde gonorroe kan leiden tot onvruchtbaarheid en ontstekingsziekten.

Nieuwe ontwikkeling

In de zoektocht naar nieuwe oplossingen worden kruidenproducten waarvan de klinische veiligheid al bevestigd is nu steeds aantrekkelijker als uitgangsmateriaal voor de identificatie van nieuwe antivirale stoffen. We zien ook dat plantaardige natuurlijke producten een steeds belangrijkere rol gaan spelen binnen de medische behandeling. Los van het feit dat kruidenextracten de primaire vorm van gezondheidszorg zijn bij een groot deel van de wereldbevolking en al een bron zijn voor veel medicijnen. Een prominent voorbeeld is de antimalaria-activiteit van het kruid ‘Artimisia annua’, ontdekt door de Chinese Youyou Tu, ontvangster van de Nobelprijs voor Fysiologie en Geneeskunde 2015. In deze serie kijken we naar kruiden die een belangrijke rol spelen in het vraagstuk hoe we de resistente bacteriën kunnen bestrijden. De eerste plant, die momenteel in de belangstelling staat, is de Cistus incanus.

Cistus incanus / Cistusroos

De Cistusroos is een lage aromatische struik, die hoofdzakelijk op magnesiumrijke bodem in Zuid-Europa groeit. De geschiedenis van deze plant begint al in de vierde eeuw voor Christus. In het Nabije Oosten, ten noorden van Afrika en in de gebieden rond de Middellandse Zee was de Cistusroos als thee zeer geliefd. Daarna raakte de Cistus incanus in de vergetelheid en werd pas weer opnieuw bekend door de ontdekking van polyfenolen in 1999. De Cistusroos is momenteel vooral in gebruik als thee, maar er worden ook tincturen van gemaakt. Groene thee is momenteel in de mode en Cistusthee is iets minder populair, maar veel rijker aan antioxidanten. Er wordt gezegd dat de Cistus incanus de meeste polyfenolen bevat van alle plantensoorten in Europa. Wanneer we terugkijken in de geschiedenis zien we dat de cistusroos op een heel andere manier bekend is. De naam is Cistus incanus, subsp. creticus. Engels Rock Rose, Nederlands Zonneroosje. De ladanum of labdanum is de gom die in de haartjes zit, en vroeger gewonnen werd door schapen of geiten door de struiken te laten lopen en vervolgens de hars/olie uit de wol/haren te kammen. De meeste Cistussoorten hebben aromatisch gebladerte en sommige soorten hebben een zeer aromatische gom of hars, ook wel bekend als mirre. Dit is een goudkleurige etherische olie met de indringende geur van amber, die sinds de oudheid als wierook werd gebruikt bij het balsemen en als afrodisiacum. Tegenwoordig is het een waardevol bestanddeel van parfums en wordt ook nog steeds als wierook gebruikt, bijvoorbeeld in oosterse kerken. Mirre en andere uittreksels uit cistus hebben een lange geschiedenis van gebruik in de volksgeneeskunde. Het werd gebruikt voor het verbeteren van de doorbloeding, stabilisatie van botdichtheid, versterken van het immuunsysteem en in evenwicht brengen van de darmflora. Cistus incanus ontgift ons van zware metalen en is effectief tegen huidveroudering, tonsillitis, acné, virale infecties, atopische dermatitis, candida en gingivitis en dient als cariës- en periodontale ziektepreventie. Hoewel de onderzoeken schaars zijn, is o.a. bij het onderzoek naar de Cistus incanus bij de behandeling van patiënten met een infectie van de bovenste luchtwegen, een prospectieve, gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde klinische studie (CYSTUS 052), aangetoond dat de subjectieve symptomen significant daalden tijdens de behandeling met Cistus. (Antiviral Res. 2009 Dec;84(3):267-71. doi: 10.1016/j.antiviral.2009.10.001. Epub 2009 Oct 12.)

Waarom de Cistus incanus

Cistus IncanusOnderzoekers van het Helmholtz Zentrum in München zijn sinds kort in staat om het effect van de medicinale plant Cistus incanus tegen HIV en Ebola-virussen in vitro aan te tonen. Dit blijkt uit een persbericht van 2 februari 2016. Volgens het onderzoek blokkeren de plantenextracten de aanhechting van het virus aan de menselijke cellen. De studie, gepubliceerd in Scientific Reports, toont aan dat de extracten antivirale activiteit vertonen, gericht tegen de Marburg- en Ebola-virussen in aanvulling op HIV-infecties. Uit het gebruik van Cistus incanus-extracten in gekweekte cellen bleek dat Ebola en HIV zich niet in de kweek konden vermenigvuldigen. Het onderstreept dat de Cistus incanus een sterke antibacteriële en antivirale werking heeft.

We weten dat de Cistus incanus een rijke bron is van polyfenolen, proanthocyanidinen, flavonoïden, catechines, galluszuur, rutine en andere nuttige bioactieve stoffen. Maar veelbelovend is het begin van het onderzoek naar de beschermende anti-ulcus eigenschappen die het heeft en het feit dat Cistus incanus het krachtigste bekende kruid is dat invloed heeft op biofilms. Het gaat door de bloed-hersenbarrière en wordt 100% geabsorbeerd in de darmen. Het ondersteunt het lichaam bij zijn zelfhelende effecten op het maag- en gastro-intestinale slijmvlies zonder de biofilm te verstoren en pakt de potentiële ziekteverwekkers in zonder significante nadelige effecten op de gezonde biofilm. Er wordt steeds meer bekend dat de biofilm een cruciale rol speelt bij chronische ziekten. Vandaar dat de Cistus incanus hier speciaal belicht wordt.

Biofilm

Een biofilm is een laag micro-organismen omgeven door zelfgeproduceerd slijm vastgehecht aan een oppervlak. Deze slijmlaag wordt ook ‘ECM’, ‘Extracellulaire Matrix’, ‘matrix extracellularis’ of ‘Glycocalyx’ genoemd. Het is een term die gebruikt wordt om structuren aan te duiden die deel uitmaken van biologische weefsels, maar die zich buiten de cellen bevinden. Deze extracellulaire matrix kan 75-95% van de biomassa van een biofilm omvatten ten opzichte van slechts 25-5% bacteriën. De extracellulaire matrix houdt de bacteriën samen en zorgt er ook voor dat ze stevig vastzitten op het onderliggende oppervlak. Naast deze structurele rol zorgt de matrix ook voor een beschermende micro-omgeving. In de biofilm komen kanalen en lege ruimten voor die gevuld zijn met water waarin zich voedingsstoffen, gesecreteerde enzymen, DNA en eventueel bacteriofagen bevinden. Maar ook calcium, magnesium, ijzer en giftige metalen. De CDC (Centre of Disease Controle) schat dat er bij circa 65% van de infecties ook een biofilm aanwezig is. Het schijnt dat biofilms tot wel 1000x meer resistent kunnen zijn tegen antibiotica dan de bacteriën zelf.

Biofilms geven een moeilijk te behandelen situatie wanneer pathogene bacteriën en gisten een defensief substraat vormen. Het is waarschijnlijk de fundamentele reden dat het bij veel mensen moeilijk is om onder andere hun darmen te genezen. Biofilms zijn daarom waarschijnlijk betrokken bij veel chronische ziekten zoals chronisch vermoeidheidssyndroom, fibromyalgie, ziekte van Lyme en vele auto-immuunziekten. Je kunt stellen dat de traditionele geneeskunde en hun behandeling tegen virussen, bacteriën en parasieten nutteloos is, zolang deze bestaat uit het gebruik van geneesmiddelen die synthetisch zijn en die niet eerst de biofilms behandelen.

Waar kun je biofilms verwachten?

De bekendste biofilm is tandplak: de menselijke mond herbergt ongeveer 25.000 soorten bacteriën, waarvan er ongeveer 1000 in de tandplak-biofilm wonen.

Andere biofilms vind je bij:

  • Tandvleesontsteking-parodontitis
  • Tandbederf
  • Orale bacteriën die naar hartslagaders gaan
  • Chronische oorinfecties
  • Amandelontsteking
  • Ouderen met een infectie
  • Zuigelingen, peuters en jonge kinderen met een infectie
  • Wonden
  • Katheters om urine te verwijderen
  • Kunstmatige knieën, heupen en andere vervangingen
  • Hartklepinfecties
  • Ziekte van Lyme
  • IV (intraveneuze) catheters van elk type
  • Blaaskatheter
  • Implantaten – via geïmplanteerde apparaten of onderdelen kunnen bacteriën naar de hersenen, lever of nieren verhuizen.
  • Prostaatinfecties
  • Sinusinfecties
  • Longinfecties
  • Urineweginfecties
  • Cystic Fibrosis – overtollige slijmproductie in de luchtwegen maakt het bacteriën zoals Pseudomonas aeruginosa mogelijk zich achter een biofilm te verschuilen.

Lyme en biofilms

teekEr zijn steeds meer momenten dat je als arts of therapeut merkt dat je bij bijvoorbeeld de ziekte van Lyme met de behandeling slechts minimale of onvolledig resultaten boekt. Bovendien worden er steeds meer vraagtekens gesteld bij de diagnose en de behandelingsvormen. Het kan zijn dat zoals boven is aangegeven, we de behandeling van de ziekte van Lyme anders moeten gaan benaderen. Vooral nu blijkt dat de Lyme-bacteriën ook een zogenaamd biofilmschild maken om zich te beschermen. Ze verschuilen zich achter de biofilm, waardoor deze bacteriën zich kunnen afschermen tegen veel medicijnen. Dat de biofilm zich net als bij een veilig huis beschermt tegen aanvallers is een natuurlijk proces. Lyme-bacteriën zijn zelfs in staat om samen te werken met andere bacterieën om een schild te produceren om zichzelf te beschermen (University of New Haven, news release, Feb. 22, 2016 ). De meeste medicijnen en kruiden kunnen zeer moeilijk door dit schild heen dringen. Daarom wordt er verondersteld dat de Lyme-bacteriën en hun co-infecties zich onder deze kleverige biofilm verbergen tot het veilig is om opnieuw te verschijnen en opnieuw te infecteren. Maar ook andere bacteriën zoals stafylokokken en streptokokken kunnen biofilms creëren waarin Lyme zich kan verbergen. In deze biofilms kunnen zich veel verschillende bacteriën verbergen. Als verschillende bacteriën samenkomen onder een biofilm, kunnen zij bovendien informatie met elkaar delen. (genetische informatie). Het gevaar hiervan is dat de Lyme-bacterie één op de duizend genen van andere soorten ontvangt. Hierdoor kan deze uitwisseling leiden tot een gevaarlijke gemuteerde vorm van de Lyme-bacteriën. Met name als een Lyme-bacterie een resistentie-gen krijgt tegen antibiotica, kan dit een resistent monster creëren. Gezien het feit dat Lyme-bacteriën zich reproduceren in slechts een paar weken, zou het slechts een paar generaties kunnen duren voor een resistente stam van Lyme-bacteriën uw systeem bevolkt. Tegelijkertijd moet het geen biofilm-hysterie worden. Immers: alle bacteriën kunnen biofilms vormen. Het is slechts een van de vele mechanismen die bacteriën gebruiken om zich te beschermen tegen immuunreacties of antibacteriële stoffen en ga zo maar door.

Behandelen van biofilm

Biofilms zijn dus echte wegversperringen voor het succesvol behandelen van een aantal infecties. Je moet eerst de biofilm afbreken, vervolgens de infectie uitroeien, dan het genezingsproces ondersteunen en dan nog eens deze cyclus in de loop van enkele weken of maanden volhouden om hardnekkige infecties te elimineren. Veel behandelingen zijn gericht op een specifieke klacht. Maar er is een andere kant van het verhaal dat zelden wordt besproken maar het verschil kan maken in een effectieve behandeling of een mislukking. Zo is het candida moeilijk te behandelen wanneer er een biofilm is die als een beschermend schild rond de candida en andere micro-organismen zit. Dus belangrijk is te kijken naar hoe we deze biofilm kunnen afbreken.

  1. Cistus incanus : In 2010 werd er al (in Pharmazie. 2010 Apr;65(4):290-5) een onderzoek gepubliceerd waarin Borreliose-patiënten meldden dat er na het gebruik van Cistus incanus aanzienlijke pijnverlichting optrad na inname van bladpreparaten uit de Cistus incanus subsp. creticus. Uit dit onderzoek kwam naar voren dat name de totale relatieve hoeveelheid diterpenen in de geteste monsters van het extract het hoogst was in de etherische olie van Cistus creticus. Hieronder was 3-hydroxy-manoyloxide, bekend om zijn antimicrobiële activiteiten. In 2010 was het drinken van Cistus incanusthee tegen Lyme al een grote hit bij dr. Klinghardt. Bovendien kregen de honden in Duitsland hiervan dagelijks een dosis tegen tekenbeten. Cistus incanusthee is zeer effectief in het afbreken van biofilms. De aanbevolen hoeveelheid is 4-6 kopjes per dag.
  2. Momenteel zijn er veertien systematische reviews geïdentificeerd over de effecten van verschillende geneeskrachtige kruiden op orale biofilms (tandplak). Uit de verzamelde gegevens uit veertien rapporten kon worden aangetoond dat er een positieve correlatie is tussen therapieprotocollen gebaseerd op het gebruik van medicinale kruiden en de eradicatie van de behandelde orale biofilms. Bekende plantenextracten die de biofilm kunnen doden zijn o.a. druif-, pinus- en andere oenologische extracten/dranken met veel polyfenolen: dranken zoals thee (zwarte thee, groene thee, cistusthee). Sommige vruchtenextracten zoals cranberrysapconcentraat, Libidibia ferrea fruitextracten, Manuka-honing en boom- of bladextracten zoals P. cattleianum-bladextract en een aantal Braziliaanse boomextracten toonden ook uitgesproken antibiofilmactiviteiten.
  3. Uit een studie van dr. Eva Sapi blijkt stevia effectief te zijn tegen biofilms en spirocheten. In deze studie onderzochten ze de effectiviteit van Stevia hele bladextract tegen B. burgdorferi spirocheten en biofilmvormen in vitro. De gevoeligheid van de verschillende vormen werd geëvalueerd door verschillende kwantitatieve technieken naast verschillende microscopiemethoden. De werkzaamheid van Stevia werd vergeleken met doxycycline, cefoperazon, daptomycine en combinaties daarvan. De resultaten toonden dat Stevia significant effect liet zien bij het elimineren van persistente B. burgdorferi spirocheten.
  4. Sinds kort hebben chemici zelfassemblerende capsules ontwikkeld waarin pepermuntolie en kaneelaldehyde zitten die als het ware in een biofilm worden gesmokkeld en eenmaal erin de bacteriën doden (: 10,1021 / acsnano.5b01696 ACS Nano 2015, DOI). De onderzoekers, onder leiding van Vincent M. Rotello van de Universiteit van Massachusetts, Amherst, zeggen dat deze strategie een manier is om resistente stammen te verslaan.
  5. Mahmoud Ghannoum and George A. O’Toole. Microbial Biofilms. ASM Press, Washington, DC. 2004.
  6. Front Microbiol. 2015; 6: 1529. Published online 2016 Jan. (14. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc /articles/PMC4712263

© Ed van der Post

DELEN